ο Χριστιανός Ορθόδοξος

Να καταργηθώσιν Αι Απόκριαι !!!

Έλαβα μίαν αγωνιώδη επιστολή από γονέα που ανησυχεί δια το «που πάμε βρεν» μέσω του ΛαπΤοπ (το είχα φορτώσει)  μου εκεί ψηλά εις τον ιερόν λόφον που διαμένω μονίμως, όπως οι πιστοί μου αναγνώστες γνωρίζεται. Η οποίαν επιστολή μου έφερεν δάκρυα εις τα όμματαν!!!

Δια την εορτή των Τριών Ιεραρχών που τείνει να γίνει παρελθόν διά την ορθόδοξη χώραν μας. Το 90% των καθηγητών και δασκάλων είχεν κλείσει δια το τριήμερο από τον Νοέμβριο αμαρτωλά ξενοδοχεία εις Αράχωβα, Ρόδον, Καρπενήσι και Σαλαμίναν- Καμμένα Βούρλαν και όπου φύγει φύγει δια την διασκέδασιν και ξεκούρασίν των.

Ποία είναι η θέσις του Υπουργού (γυαλιστερού, κομψού και όμορφου) Παιδείας??? Υπουργέ μας τοιούτο γεγονός δεν είναι ξεφτίλαν????

Διότι, σας λέγω: Από τους 102 καθηγητάς μόνον 4 εσυνόδευσαν τα βλαστάριάν μας, τα οποία ήταν παρούσα μόνο τα… 50! ( από 600 ους μαθητάς, ΑίΣΧΟΝ!!! )

Κύριε υπουργέ ή.. αναδείξτε την γιορτή στο ύψος που της μέσω άμεσων δημοκρατικών διαδικασιών (εμείς οι ορθόδοξοι ξέρουμε από αυτάν)

Διότι τι θα πει «όσοι επιθυμούν» ας πάνε εις εκκλησίαν, που σημειωτέων είναι ο Οίκος του Χριστού Ημών????

Σε δύο εβδομάδες ξεκινά το Τριώδιο και οι Αποκριές και όλοι θα είναι παρόντες (μαθητές –δάσκαλοι- καθηγητές) εις το αμαρτωλόν μασκαρεμένον όργιον!!!

Πραγματικώς αισθάνομαι τεραστίαν θλίψην!!!

Υπογραφήν

(με σεβασμόν, ένας γονιός)

+

+

+

Αμήν

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την εκδημία του μακαριστού Χριστοδούλου.

Ήδη σε πολλές Μητροπόλεις ετοιμάζονται για το ετήσιο μνημόσυνό του και θα εκφωνηθούν πολλοί λόγοι στη μνήμη του. Για την προσωπικότητά του και το έργο του πολλά έχουν ειπωθεί, εγώ θα σταθώ μόνο σ’ ένα που το θεωρώ πολύ σημαντικό: έβαλε ξανά την Εκκλησία στο προσκήνιο.
Άνθρωπος εμπνευσμένος και εμπνευστής. Λίγους συνεργάτες να είχε. Τόσο ικανούς και τόσο δοσμένους στο όραμά του..

Άνθρωπος αφάνταστα ζυμωμένος με την Ελληνορθόδοξη Παράδοση και προσκολλημένος σε αυτήν και αφάνταστα ευέλικτος και ανοιχτός στο πνεύμα!

Άνθρωπος με μυαλό χαρισματικό, με οργανωτικότητα θαυμαστή..

+

ΥΓ: Ο Αυνανισμός είναι Αμαρτίαν!!!

+

+

+

Αμήν

Δεν είναι μπλεγμένος για παιδεραστία ο Φώτιος Μακρυστάθης αφού το λένε όλες οι εφημερίδες: «Το έκανε για να εξομολογήσει» τα παιδιά.

Το είπε ο ίδιος ομπρός εις τους αστυνομικούς ημών, τις φωτογραφίες τού προμήθευσαν πολίτες που πήγαν σε αυτόν για εξομολόγηση.

Είσθε όλοι Ψεύτες, Νεοταξίτες, Προοδευτικάριοι και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά…

Όταν θα εξομολογεί και τον Παντελεήμονα εις το κελίν του εις Κορυδαλλόν, τι θα λέτε; Ότι δεν το εξομολογούσε;

Ξέρω έτσι θα λέτε.

Κι όμως!!!!

+

+

+

Αμήν

Σε μίαν πόλιν όπου όλα είναι ορθόδοξαν, άγιαν και αγαθάν. Οι άνθρωποι ζουν ειρηνικάν και πηγαίνουν κατά πλήθος εις εκκλησίας και ταις κάνουν φίσκα... ΄Έφερεν ο Σατανάς ένα Porn Film Festival λεγόμενο της… Αθήνας.

Ανατριχιάζων και κλαίγοντας γοερώς δεν ημπορώ να συνεχίσω.

Διαβάστε το πλήρες ρεπορτάge [http://egolpio.wordpress.com/2009/01/20/porn_festival]

που τελειώνει με τα εξής:
Ένα φεστιβάλ πρόκληση για όλες και όλους, straight, gays, lesbians, bisexuals, queers, BDSMers, perverts, curious…

(καλέ τι είναι αυτά τα «straight, gays, lesbians, bisexuals, queers, BDSMers, perverts, curious» δεν ηγνωρίζω)

+

+

+

Αμήν

Εδώ σε αυτό το παγκάκι έκατσε, Άσχετοι!!!

ΥΓ: ο Αυνανισμός είναι μεγίστην Αμαρτίαν!!!

+

+

+

Αμήν

Το ιερό λείψανο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Εφραίμ του Θαυματουργού. Ολόφρεσκος! λες και μόλις εξύρισεν την γενειάδαν!!! λες και είναι ολοζώντανος βρε παιδί μου. Λες και εις στο ροδαλόν του μάγουλον εβάλουσιν μπότοξ! Αμ δε... Η Χάρις της Ορθοδοξίας μας του ετσίτωσεν το μάγουλον. (αφιερωμένον εις εβλαβήν ορθόδοξον αναγνώστην από Τέξας)

Επίλογος
Νά σημειώσουμε εδώ, ότι τά περιγραφόμενα θαύματα είναι πάντα επώνυμα, μέ στοιχεία καί διευθύνσεις, καί αφορούν ανθρώπους διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων καί επαγγελμάτων. Εργάτες, επαγγελματίες,υπάλληλοι,γιατροί, αξιωματικοί, καί δικηγόροι, είναι οί άνθρωποι πού μέ τό χέρι στήν καρδιά ομολογούν θαυματουργικές επεμβάσεις τού Αγίου Εφραίμ, αλλά καί εμφανίσεις π ρ ό σ ω π ο μέ π ρ ό σ ω π ο σέ περιστατικά περίεργα καί παράδοξα…

Περιστατικά πού συνέβησαν εδώ καί τώρα, στήν εποχή μας, μιά εποχή μέ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά καί επικινδυνότητες, γι΄ αυτό καί ό Άγιος Εφραίμ από τίς πρώτες κι΄ όλας εμφανίσεις του στήν τότε ηγουμένη Μακαρία, είχε πεί,

“ Θά κάνω πολλά θαύματα, γιά νά πιστέψει ό κόσμος καί νά σωθεί ( νά σώσει δηλαδή τήν ψυχή του ), π ρ ί ν  έ λ θ ο υ ν  τ ά  μ ε γ ά λ α  δ ε ι ν ά…” .
( Προφανώς ενοεί, τίς φοβερές ημέρες τών διωγμών τού Αντίχριστου, πού μέ τόν μυστηριώδη σατανικό αριθμό 666 θά προσπαθήσει νά σφραγίσει καί νά θέσει υπό τήν ιδιοκτησία τού Εωσφόρου όλη τήν ανθρωπότητα, αρχής γενομένης από τίς συναλλαγές καί τά τρόφιμα σέ παγκόσμια κλίμακα… )

Η Αγία Ψυχή της, ασφαλώς χειραγωγημένη από τον Άγιον της Μεγαλομάρτυρα Εφραίμ τον Θαυματουργόν, αφού μετέλαβε των Άχραντων Μυστηρίων, επέταξε στους Ουρανούς, όπου και άνηκε, στις 23-4-99, ήμερα Παρασκευή περί ώρα 2:20 μ.μ. εορτή του Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Άρρητος δε ευωδιά περιέβαλε αμέσως το Σεπτόν της Σκήνωμα στο δωμάτιο του Νοσοκομείου, όπου ενοσηλεύετο, οι δε παριστάμενοι ιατροί, νοσοκόμοι και μέλη τής ακολουθίας τής δακρυρροούντες «εθαύμαζον» δια τα γενόμενα.

Τηλεόραση και Τύπος ανήγγειλαν την εκδημία τής Μακαρι¬στής πια +Μοναχής Μακαριάς Καθηγουμένης Ιεράς Μονής Ευαγ¬γελισμού και Αγίου Εφραίμ Όρους Άμωμων Αττικής.

Το Σεπτό της Λείψανο εξετέθη σε τριήμερο λαϊκό προσκύνημα (κουπόνια ΙΚΑ – δεκτάν!!!) εντός του Καθολικού τής Ιεράς Μονής τής οποίας υπήρξε Χάριτι Θεού Κτιτόρισσα και Καθηγουμένη επί ήμισυ αιώνα διά την οποίαν Μονήν ηνάλωσε εαυτόν μέχρι τελευταίας αναπνοής παραμείνασα πιστή στην διακονία του Σαρκωθέντος Λόγου, τής Σταυρωθείσης Αγάπης.

Χιλιάδες πιστοί την προσκύνησαν και περίπου πέντε χιλιάδες την συνόδεψαν στην τελευταία της κατοικία παρά την δυνατή βροχή πού έπεφτε συνεχώς. Κηδεύτηκε πανδήμως υπό πλήθους πι¬στών μοναχών και ιερέων, παρουσία των τοπικών Άρχων, του Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος κ.κ. Κλεόπα, χοροστατούντος του Θε¬οφιλέστατου Επισκόπου Διαυλείας κ.κ. Δαμασκηνού Καρπαθάκη, όστις μετά των λοιπών ομιλητών και εξήρε την «μεγάλη αυτή μορφή του σύγχρονου γυναικείου μοναχισμού», της «Ταπεινής και φιλαγάθου Καθηγουμένης» του Αγίου Εφραίμ.

+

+

Χιλιάδες πιστοί την προσκύνησαν και περίπου πέντε χιλιάδες την συνόδεψαν

+

Χιλιάδες πιστοί την προσκύνησαν και περίπου πέντε χιλιάδες την συνόδεψαν

+

Αμήν

πηγήν!!! – : [http://orthodoxoslogos.net/makaria.htm]

διά τήν ούράνιον εκείνην εύωδία πού άνέπεμπαν τά αγιά του Λείψανα!

Ή ψυχή μου γέμισε από αγαλλίαση καί χαρά άνεκλάλητο’ πήρα θάρρος καί δύναμι, ό φόβος εξαφανίστηκε, τόν ένιωσα δικό μου καί τού είπα:

– Συγχώρησέ με, καί αύριο, μόλις ξημερώσει ό Θεός τήν ημέρα θά σέ περιποιηθώ, καί αμέσως έγινε άφαντος, καί συνέχισα τόν Εσπερινό μου εν ειρήνη.

Τό πρωί μετά τήν ακολουθία τοϋ Όρθρου επήρα τά αγία οστά καί τά έκαθάρισα άπό τά χώματα, τά έπλυνα καθαρά, καί τά απόθεσα στό Ιερό σέ μιά παλιά θυρίδα, άφοϋ άναψα καί ένα καντηλάκι.

Τό βράδυ της ιδίας ημέρας βλέπω στον ύπνο μου τόν Όσιον άνθρωπον του Θεοΰ μέσα εις τήν Έκκλησιαν ορθιον, αριστερά όμως καί κοντά στον “Άγιο, είδα όρθια καί στό ανάστημα του “Αγίου, μιά περίλαμπρη ωραιότατη εικόνα τοϋ Αγίου, πού τήν κρατοϋσε μέ τό ένα του χέρι αγκαλιασμένη. Ήταν άπό παλαιό ασήμι σφυρηλατημένη καί μέ τό χέρι έργασμένη, δίπλα του βρισκόταν ένα μανουάλι καί εγώ τοϋ έβαλα μία λαμπάδα αναμμένη άπό καθαρό κερί, καί τότε άκουσα τήν φωνή του νά μοϋ λέγη:

«Σ’ ευχαριστώ πολύ. Όνομάζομαι Έφραίμ».

Πέρασε αρκετός καιρός καί είχα μέσα μου μιά απορία για τοϋτο τό περιστατικό. Μιά μέρα, και μετά τό τέλος τού Έσπερινοΰ. καθώς άπλωσα το χέρι μου γιά νά κλείσω τήν πόρτα της “Εκκλησίας ακούω τρία χτυπήματα, σάν από κεχριμπαρένιο κομπολόι. Κατάλαβα ότι ήταν ό “Αγιος, έμπηκα στό ιερό, διότι είχα έκεΐ τοποθετημένα τά “Αγια του λείψανα, άναψα ένα κεράκι καί προσκύνησα. “Αλλά τί νά πω καί τί νά λαλήσω διά τήν ούράνιον εκείνην εύωδία πού άνέπεμπαν τά αγιά του Λείψανα! Χείμαρρος πραγματικός έπλημμύρισε όλο μου τό είναι, αισθάνθηκα εντός μου τόν Παράδεισον, μά καί τήν ταπεινότητα μου σ’ αυτό τό μεγαλείο.

+

+

διά τήν ούράνιον εκείνην εύωδία πού άνέπεμπαν τά αγιά του Λείψανα!

+

+

διά τήν ούράνιον εκείνην εύωδία πού άνέπεμπαν τά αγιά του Λείψανα!

+

+

Αμήν

(!!!)+(!!!)+(!!!) ---> κλπ.

Χαρακτηριστικόν, ότι επρόκειτο γιά κληρικόν, είναι τό ότι παίρνοντας τό χώμα εις τήν θέσιν όπου ήσαν τά άγια του χέρια, είδα τό στρίφωμα τοΰ μανικιού του ράσου, πού δέν υπήρχε ούτε ή ελάχιστη σκόνη, ολοκάθαρο, χονδρού φασμένο από αργαλειό τού παλαιού καιρού- τό πάχος της κλωστής ήταν πάνω από χιλιοστό καί προχωρώντας κάτω εις τά πόδια καί πάλιν νά! τό στρίφωμα τού ράσου του, όπως καί εις τά χέρια του ολοκάθαρο, καί τά πέλματα του είχαν αποτυπωθεί στό χώμα.

Δέν ήξευρα τί πρώτα νά κάνω νά χαρώ ή νά τόν κλάψω πώς βρέθηκε εκεί θαμμένος ό τού Θεού άνθρωπος; Τί νά εΐχε συμβεί; Τί, νά είδαν τά μάτια του; Έλεγα, κάποιο δράμα θά συνέβη. Καί προσπαθώντας νά καθαρίσω τά οστά από τή λάσπη των δακτύλων του έθρυμματίζονταν, διότι ή βροχή είχε ποτίσει μέχρι κάτω τό βάθος τού τάφου του, γι’ αυτό καί τά έτοποθέτησα, όπως ήταν στην θυρίδα, πού ήταν πάνω από τόν τάφο του.

- Μά τί νά σας πώ καί γιά κείνη τήν βροχή; Λες καί ό Ουρανός έρριχνε ασημένια φυλλαράκια μέ τά όποια έρραινε τόν Άγιο καί τόν τάφον του.

“Ήταν βράδυ, διάβαζα τόν Εσπερινό, ήμουν μόνη ακόμα σ’ αυτόν τόν άγιο τόπον, πού μ’ έφερε ό Κύριος νά τόν υπηρετήσω, καί ξαφνικά ακούω βήματα, πού ξεκινούσαν από τό βάθος τού τάφου, προχώρησαν εις τήν αυλή καί έφτασαν εις τήν πόρτα της Εκκλησίας. Τά βήματα του ήκούοντο δυνατά καί σταθερά τόσον, ώστε ένιωσα μέσα μου ότι ήτο ή μόνη φορά πού φοβήθηκα, αισθάνθηκα τό αίμα μου νά μουδιάζη εις τό κεφάλι μου καί από τό φόβο μου ούτε γύριζα πίσω νά ιδώ, οπότε ακούω τή φωνή του νά μού λεγη:

« Έως πότε θά μέ έχης έκεϊ πέρα; Κι αυτός πού μου έβαλε το κεφάλι μου έτσι ..ί» Τότε γύρισα καί τόν είδα ήτο υψηλός είς τό ανάστημα, μέ μάτια μικρά στρογγυλά, μέ ελαφριές ρυτίδες στην άκρη, τά γένια του έφθαναν καί έκάλυπταν τόν λαιμό, καί κάπως εδώ καί έκεΐ μέ χάρι έδιχάζοντο πλαγίως καί έμπροσθεν καί ολίγον σγουρά, χρώματος μαύρου, μέ όλη τήν μοναχική αμφίεση στό αριστερό του χέρι υπήρχε φώς ύπέρλαμπρον καί τό δεξί του χέρι ευλογούσε.

+

στό αριστερό του χέρι υπήρχε φώς ύπέρλαμπρον καί τό δεξί του χέρι ευλογούσε.

+

+

στό αριστερό του χέρι υπήρχε φώς ύπέρλαμπρον καί τό δεξί του χέρι ευλογούσε.

+

+

Αμήν!!!

(!!!!)+(!!!!)

Εκείνος ό άνθρωπος δεν ήταν πρόθυμος νά σκάψη εκεί πού μέ ωθούσε ή εσωτερική φωνή.  “Ηθελε νά σκάψη κάπου πιό πέρα, οπουδήποτε αλλού. Στήν επιμονή του τόν άφησα νά πάη οπού ήθελε, καί εγώ έμεινα εκεί καί προσευχόμουν νά μην μπορή νά σκάψη, νά βρίσκη βράχους, γιά νά άναγκαστή νά έλθη στον τόπο πού μέ ώθοϋσε εκείνη ή φωνή.

Καί πράγματι, ενώ προσπάθησε σε τρία τέσσερα μέρη, συνεχώς έβρισκε βράχους και γι’ αυτό επέστρεψε εις τόν τόπο πού αρχικώς τοΰ υπέδειξα. Ό τόπος εκείνος από τό τζάκι, τίς τρείς θυρίδες, τό μισογκρεμισμένο τοίχο, ολα αυτά μαρτυρούσαν πώς κάποτε υπήρξε κελλΐ κάποιου Μοναχού καί πού έμειναν τά ερείπια αυτά γιά νά μάς πουν τό δράμα πού κάποτε συνέβη εκεί.

Καθαρίσαμε τόν τόπο από τίς πέτρες, καί άρχισε ό εργάτης εκείνος νά σκάβη κάπως νευρικά, κάπως θυμωμένα καί επειδή φοβόμουνα νά μή μού κάνη ζημιά, του είπα: «μην βιάζεσαι, μην κουράζεσαι, κάνε πιό σιγά», άλλ’ επειδή δεν μέ άκουγε καί έσκαβε μέ τόν ίδιο ρυθμό, τού είπα: «Μήπως είναι καί κανείς θαμμένος καί κάνεις ζημια Σέ παρακαλώ, πρόσεχε».

Και τότε κατάλαβε καί μού είπε «νομίζεις ότι θά είναι αλήθεια αυτό πού έχεις στό νοΰ σου;» Καί αλήθεια ήμουν τόσο βεβαία σάν νά τόν έβλεπα. Καί προχωρώντας τώρα είς τήν αγία καί ίεράν έκταφή, καί φθάνοντας περίπου ένα καί εβδομήντα βάθος πρώτα έφερε είς τό φως 6 κασμάς τό κεφάλι τού ανθρώπου τού Θεού.
Τήν ίδια δε στιγμή σκορπίστηκε άρρητη εύωδία σέ όλη τή γύρω ατμόσφαιρα. Ό εργάτης χλώμιασε, δέθηκε ή γλωσσά του, κόπηκε ή μιλιά του. «”Αφησε με μόνη, σέ παρακαλώ», είπα στον εργάτη, καί απομακρύνθηκε. Γονάτισα μέ ευλάβεια καί ασπάστηκα τό σκήνωμα τοϋ Αγίου καί αισθάνθηκα βαθειά τήν έκτασι τού μαρτυρίου του.Ή ψυχή μου γέμισε από αγαλλίαση, απόκτησα μεγάλο θησαυρο καί παίρνοντας τό χώμα μέ προσοχή έβλεπα τήν αρμονία τού σκηνώματος του, πού, αν καί τόσους αιώνες μέσα στή γη, δέν εΐχε αλλοιωθεί!!!

+

έβλεπα τήν αρμονία τού σκηνώματος του, πού, αν καί τόσους αιώνες μέσα στή γη, δέν εΐχε αλλοιωθεί!!!

+

+

έβλεπα τήν αρμονία τού σκηνώματος του, πού, αν καί τόσους αιώνες μέσα στή γη, δέν εΐχε αλλοιωθεί!!!

+

+

Αμήν