ο Χριστιανός Ορθόδοξος

Κοσμάς ο Αιτωλός: Θα πέσει πείνα (Μεγάλη ΛόΡΔΑ!!!)

Κοσμάς ο Αιτωλός: «Θα έρθει καιρός που ο τόπος θα έχει κυβέρνηση αλλά θα είναι σαν να μην έχει…»

  • Θα πέσει πείνα μεγάλη και οι ρέμπελοι θα βγούνε στους δρόμους κατά των ελλήνων
  • Όποιος θα ζει σε πόλη θα πεινάσει και τυχεροί θα είναι όσοι θα μένουν σε χωριά
  • Ο κόσμος θα σιχαθεί τους πολιτικούς και θα τους πάρει με τις πέτρες…

Τα λόγια του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του αγιορίτη μοναχού που έτρεχε στα χωριά της Ηπείρου και άναβε το φυτίλι της επανάστασης, σήμερα ακούγονται τόσο καίρια όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Κι αυτό, επειδή αυτή η κυβέρνηση, αυτοί οι εκατόν εξήντα (160) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και οι άλλοι δέκα (10) αναμενόμενοι του ΣΥΡΙΖΑ, αποφάσισαν να θέσουν στο περιθώριο τον έλληνα πολίτη, επιθυμώντας να τον αντικαταστήσουν με λιγότερο αντιδραστικούς τριτοκοσμικούς λαθρομετανάστες!!!

Από το Μη-Ρατσιστικόν και ιερόν βλόγιον (έΚΤΑΚΤΟΝ!!!): kostasxan.blogspot.com/2010/03/blog-post_6937.html

orse3

Σε όλους πλην των αφιλοκερδών εθελοντών του vatopaidi.wordpress.com
ο Αυνανισμός είναι Μεγίστην Αμαρτίαν!!!

+

+

+

Αμήν

Advertisements

4 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Savourogamis said, on 12/03/2010 at 7:47 πμ

    μακαριστός Γέροντας π. Σεραφείμ Δημόπουλος,
    09.05.09
    Διδαχές του μακαριστού Γέροντος

    π. Σεραφείμ Δημοπούλου

    του Κώστα Νούση

    Φιλολόγου – Θεολόγου

    Λάρισα 15 – 4 – 2009

    ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ

    ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ

    π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟ ( + 2008 )

    Ιδιαίτερα τιμούσε τους πατέρες Παΐσιο και Πορφύριο με τους οποίους συνομιλούσε και τους έδινε ονόματα ασθενών για μνημόνευση, δείχνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο και τη μεγάλη του ταπείνωση κρυπτόμενος πίσω από τα δικά τους χαρίσματα, αν και ο ίδιος είχε ήδη ανάλογες με εκείνους εκ Θεού δωρεές. Αλλά και εν ταπεινώσει αναγνώριζε κάποτε τη δύναμή τους σμικρύνοντας εαυτόν. Για παράδειγμα μου ανέφερε ότι για μία περίπτωση ασθενούς που επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον πατέρα Πορφύριο και τον παρεκάλεσε να προσεύχεται υπέρ ιάσεως δια πρεσβειών Δημητρίου Λέκκα ( ενός υποτιθέμενου νεοφανούς αγίου που γινόταν πολύς θόρυβος γύρω από το όνομά του εκείνες τις μέρες ) ο π. Πορφύριος τον διόρθωσε να μην το κάνει αυτό διότι ο Λέκκας δεν ήταν άγιος. Όμως στα πλαίσια της ποιμαντικής του μου απεκάλυψε και μία περίπτωση που αντιστρόφως ο ίδιος υπέδειξε ένα λάθος του γέροντος Παϊσίου στον ίδιο το μεγάλο αυτό ασκητή, δείχνοντάς μου έτσι ότι και οι άγιοι δεν είναι αλάθητοι όπως ανώριμα τους φανταζόμαστε αλλά μόνο ο Θεός έχει το χάρισμα αυτό και οι άγιοι όταν μιλούν εν Αγίω Πνεύματι και όχι κατά τη γνώμη τους. Να τονιστεί εδώ ότι ειδικά ο π. Παΐσιος τον υπεραγαπούσε και εξέφραζε για το γέροντα τα καλύτερα λόγια.

    ΑΣΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΣΑΛΟΤΗΤΑ

    Τις διηγήσεται τον υπέρ νουν για το σύγχρονο άνθρωπο ασκητικό τρόπο ζωής του; Το σπίτι του ψυγείο με μία σόμπα στο ισόγειο που και σπάνια την άναβε. Ο ίδιος κοιμόταν στον πρώτο όροφο. Σηκωνόταν στη μέση της νύχτας για τα μοναχικά του καθήκοντα. Μάλιστα συνήθιζε τακτικά να μένει για λίγες μέρες έγκλειστος στο κελλί του.

    Χαμαικοιτία.

    Πολλές φορές τον πέτυχα να αναπαύεται στο πάτωμα του ισογείου ή και στα αγριόχορτα της αυλής το καλοκαίρι! Ούτε φίδια φοβόταν ούτε υπελόγιζε τίποτε. Έπινε νερό που έπαιρνε από το διπλανό βενζινάδικο σε μπιτόνια που είχα την τιμή να του μεταφέρω και εγώ μερικές φορές. Και τα πιάτα που έτρωγε ήταν άπλυτα τουλάχιστον με αποφάγια και χώμα ενίοτε! Το ίδιο και τα ποτήρια. Επειδή τα είδα με τα μάτια μου δε θεωρώ απίθανο που άκουσα ότι ως φοιτητής στην Αθήνα έβαζε χώμα στο φαγητό του, για να περιορίζει την ηδονή της βρώσεως. Έτρωγε ελάχιστα και συνήθως ξηροφαγούσε. Μόνο μία φορά, προφανώς για να κρύψει τη μεγάλη του νηστεία, άρπαξε μπροστά μου ένα μεγάλο κομμάτι σαλάμι (που του αγόρασα για να το διανείμει) και το έχωσε στο στόμα του με τρόπο που προκαλούσε γέλωτα. Μια ακόμη σαλότητα του πατρός.

    Το σπίτι του ήταν ένα καθαρό αχούρι, πράγμα που δεν τον ένοιαζε καθόλου, όπως και η εμφάνισή του. Πολλές φορές καθόμασταν μαζί με άλλους και συζητούσαμε το καλοκαίρι έξω στην αυλή του και αυτός επιδεικτικά σχεδόν σήκωνε τα πόδια του, για να φανούν οι κατατρυπημένες κάλτσες του. Τα χέρια του το χειμώνα ειδικά ήταν πάντα γεμάτα πετρέλαιο. Οι εικόνες αυτές βέβαια δε θυμίζουν καθόλου τους σύγχρονους αρχιμανδρίτες και ξένιζαν ακόμα και πνευματικά άτομα. Ήξερε ο γέροντας να εμπαίζει το διάβολο και τον κόσμο!

    Η σαλότητά του ήταν πολυεπίπεδη. Τον πέτυχα να αναπαύεται ξαπλωμένος στο δάπεδο του ιερού του ναού της Αγίας Τριάδος πριν από απογευματινή προηγιασμένη! Άλλες φορές έδιωχνε χωρίς λόγο κόσμο που πήγαινε να τον δει λέγοντας «δε δεχόμαστε μετά τη δύση του ηλίου» και ταυτόχρονα έτρεχε σαν κυνηγημένος να κρυφτεί στο πίσω μέρος του κελλίου του! Κατάφερνε να σκανδαλίσει μερικές φορές και μας που γνωρίζαμε τα σαλοκαμώματά του. Πόσο μάλλον τους πολλούς!

    ΟΙ ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ

  2. Καλά να πάθουμε που δεν ακούσαμε τις συμβουλές του αγίου, που έλεγε να καθίσουμε στ’ αυγά μας και να μη ξεσηκωθούμε κατά των Τούρκων. Θα είχαμε τώρα την ησυχία μας κάτω από το τουρκικό φέσι. Η πατρίδα αυτή εδώ μας μάρανε. Μας έφαγε η καταραμένη περηφάνεια.

    Ορίστε πώς μας συμβούλευε ο σοφός αυτός άγιος:

    • «Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα έδω κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον, μέσαθεν από την Κόκκινην Μηλιάν και του το εχάρισε; Ήξερεν ο Θεός, πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν, και (=ενώ) ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα (=χρήματα) δώσ’ του και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι. Και δια να μη κολασθώμεν, το έδωσε του Τούρκου, και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάη». (Ι. Μενούνου, «Διδαχές», Αθήνα 1979, σ. 269-270.)

    • «Σας λυπάμαι για την περηφάνεια, οπού έχετε. Το ποδάρι μου εδώ δεν θα ξαναπατήση. Και εάν δεν αφήσετε αυτά τα πράγματα που κάνετε, την αυθαιρεσία και ληστεία, θα καταστραφήτε. Σε κείνο το κλαρί, που κρεμάτε τα σπαθιά σας, θάρθη μια μέρα που θα κρεμάσουν οι γύφτοι τα όργανά τους.» (Ελέχθη στο χωριό Άγιος Δονάτος Σουλίου, από το βιβλίο «Κοσμάς ο Αιτωλός» του Αυγ. Καντιώτη.)

    • «Εμείς, χριστιανοί μου, δεν έχομεν εδώ πατρίδα… Δια τούτο και ο Θεός μας έβαλε τον νουν εις το επάνω μέρος, δια να στοχαζώμεθα πάντοτε την ουράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας.» (Διδαχή Α , 1, Ι. Μενούνου.)

    • «Και βαθμοφόροι Τούρκοι μου παρέχουν τώρα την προστασίαν των. Ο καθείς από αυτούς επιζητεί την παρουσίαν του ιερωμένου εις τα χωριά, όπου έχουν τα φέουδά των, διότι ούτος παρακινεί τους Έλληνας να φέρωνται νομοταγώς και να πληρώνουν τα δικαιώματα εις τους φεουδάρχας των.» (Κ. Μέρτζιου, «Το εν Βενετία», σελ. 6). Στη διδαχή αυτή φαίνεται καθαρά ο ρόλος του κλήρου κατά την Τουρκοκρατία. Στο χειρόγραφο 12 της Μονής Λευκοπηγής αναγράφεται, ότι ο Κοσμάς παρακίνησε τους οπλοφόρους από τους ακροατές του να παραδώσουν τα όπλα «εις τους ζαπιτάδες». (Φ. Μιχαλόπουλος, «Κοσμάς ο Αιτωλός», σελ. 271.)

    • «Να ρίψετε τ’ άρματα και να ελπίζετε εις τον Θεόν.» (Παπά-Αρσενίου Βλιαγκόφτη, ΙΓ Πάτρια.)

  3. Κώστας said, on 28/04/2010 at 2:42 πμ

    κ. Σταύρο Βασδέκη η τοποθετησή σας είναι το λιγότερο «άστοχη», για να μην πω ανιστόρητη. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός αγαπητέ μου απαγχονίστηκε από τους Τούρκους διότι εδίδασκε την ελευθερία του γένους. Μαθητής ήταν και άλλος ένας μεγάλος της επαναστάσεως, ο Ρήγας Φερραίος. Εάν διαβάσετε ΟΛΕΣ τις διδαχές του (και όχι αποσπάσματα) θα καταλάβετε ότι σφάλετε οικτρώς!!

  4. Σταύρος said, on 28/04/2010 at 10:12 πμ

    Οι πατριωτικές διδαχές του Πατροκοσμά:

    «Και διατί δεν ήφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα έδω κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον, μέσαθεν από την Κόκκινην Μηλιάν και του το εχάρισε; Ήξερεν ο Θεός, πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν, και (=ενώ) ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα (=χρήματα) δώσ’ του και καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι. Και δια να μη κολασθώμεν, το έδωσε του Τούρκου, και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάη». (Ι. Μενούνου, «Διδαχές», Αθήνα 1979, σ. 269-270.)

    • «Σας λυπάμαι για την περηφάνεια, οπού έχετε. Το ποδάρι μου εδώ δεν θα ξαναπατήση. Και εάν δεν αφήσετε αυτά τα πράγματα που κάνετε, την αυθαιρεσία και ληστεία, θα καταστραφήτε. Σε κείνο το κλαρί, που κρεμάτε τα σπαθιά σας, θάρθη μια μέρα που θα κρεμάσουν οι γύφτοι τα όργανά τους.» (Ελέχθη στο χωριό Άγιος Δονάτος Σουλίου, από το βιβλίο «Κοσμάς ο Αιτωλός» του Αυγ. Καντιώτη.)

    • «Εμείς, χριστιανοί μου, δεν έχομεν εδώ πατρίδα… Δια τούτο και ο Θεός μας έβαλε τον νουν εις το επάνω μέρος, δια να στοχαζώμεθα πάντοτε την ουράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας.» (Διδαχή Α , 1, Ι. Μενούνου.)

    • «Και βαθμοφόροι Τούρκοι μου παρέχουν τώρα την προστασίαν των. Ο καθείς από αυτούς επιζητεί την παρουσίαν του ιερωμένου εις τα χωριά, όπου έχουν τα φέουδά των, διότι ούτος παρακινεί τους Έλληνας να φέρωνται νομοταγώς και να πληρώνουν τα δικαιώματα εις τους φεουδάρχας των.» (Κ. Μέρτζιου, «Το εν Βενετία», σελ. 6). Στη διδαχή αυτή φαίνεται καθαρά ο ρόλος του κλήρου κατά την Τουρκοκρατία. Στο χειρόγραφο 12 της Μονής Λευκοπηγής αναγράφεται, ότι ο Κοσμάς παρακίνησε τους οπλοφόρους από τους ακροατές του να παραδώσουν τα όπλα «εις τους ζαπιτάδες». (Φ. Μιχαλόπουλος, «Κοσμάς ο Αιτωλός», σελ. 271.)

    • «Να ρίψετε τ’ άρματα και να ελπίζετε εις τον Θεόν.» (Παπά-Αρσενίου Βλιαγκόφτη, ΙΓ Πάτρια.)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: