ο Χριστιανός Ορθόδοξος

ο Πάσσαρης μοναχός στο Άγιον Όρος (Αληθώς ο Κύριος!!!)

- «Γέροντα, θα σώσω τη ψυχή μου;» - «Τέκνον μου, την πρωτιά στον παράδεισο την έχουν οι ληστές»

Ο διαβόητος κακοποιός Κώστας Πάσσαρης, δηλώνει έτοιμος να αφιερώσει τη ζωή του στον Θεό ελπίζοντας πως -όταν και αν αποφυλακιστεί- θα γίνει μοναχός στο Άγιο Όρος (έΚΤΑΚΤΟΝ!!!)

Διαβάζω με συγκίνηση τη δύναμη της ορθοδόξου πίστεώς μας… (έΚΤΑΚΤΟΝ!!!) από την ευσεβεστάτην Εσπρέσσον

Το θεριό των Βαλκανίων» και που από το 2001 κρατείται στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Γκέρλας στη Ρουμανία, εμφανίζεται να μετανιώνει για το αμαρτωλό παρελθόν του και ως άλλο «απολωλός πρόβατο» να προσεύχεται γονατιστός μέσα στο στενό κελί του ζητώντας άφεση αμαρτιών και προσδοκώντας πως κάποια μέρα θα καταφέρει να φορέσει ράσα και να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο και δημιουργό του. Αυτό άλλωστε ισχυρίστηκε στον Άγιο (έΚΤΑΚΤΟΝ!!!)των φυλακισμένων αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ιωάννης Ραπτόπουλος, Εκτοτε, η επικοινωνία τους έγινε συχνότερη, ο «πνευματικός πατέρας» (έΚΤΑΚΤΟΝ!!!) του Πάσσαρη άρχισε να τον επισκέπτεται και να τον προμηθεύει εκκλησιαστικά βιβλία (κάποια από τα οποία -όπως «τα ασκητιικά» του Αββά Δωροθέου- θεωρούνται εξαιρετικά «δύσκολα» (έΚΤΑΚΤΟΝ!!!) και διαβάζονται από μοναχούς στο Αγιο Ορος), ενώ από τη μεριά του, ο κακοποιός υιοθέτησε ένα μοναστηριακό και ιδιαίτερα σκληρό τρόπο ζωής και άρχισε να νηστεύει κάθε Τετάρτη και Παρασκευή (έΚΤΑΚΤΟΝ!!!), αδιαφορώντας μάλιστα για τους χλευασμούς από πολλούς συγκρατούμενούς του

+

Εις άπαντας πλην των φιλοπτώχων εθελοντών του vatopaidi.wordpress.com
+
ο Αυνανισμός είναι Μεγίστην Αμαρτίαν!!!

+

+

+
Αμήν

Advertisements

3 Σχόλια

Subscribe to comments with RSS.

  1. Μάλιστα αδελφέ, αυτή είναι η παράδοση του φιλεύσπλαχνου θεού, απέναντι των μετανοούντων κακούργων, όπως τότε επάνω στον σταυρό, που έστειλε πάραυτα τον ληστή στον παράδεισο.

    Ας θυμηθούμε:

    Ο Μέγας Αθανάσιος έχει κατηγορηθεί για πολλές δολοφονίες, μία εκ των οποίων ήταν η με μαφιόζικο τρόπο δολοφονία του Αρείου στην τουαλέτα κατά τη διάρκεια διαλείμματος κοινής συλλειτουργίας του Αρείου με ορθοδόξους.

    Tη δολοφονία αυτή, το Συναξάρι του Αγίου Αθανασίου την παρουσιάζει ως θεία δίκη: «Ω της δικαίας κρίσεως του Θεού! Εχύθησαν τα εντόσθιά του υποκάτω αυτού.»
    [«…όταν δε έφθασε η ωρισμένη εκείνη ημέρα την οποία καθώρισεν ο βασιλεύς, μεταβάς ο Άρειος προς εκπλήρωσιν της σωματικής του ανάγκης, παρευθύς ώ της δικαίας κρίσεως του Θεού! εχύθησαν τα εντόσθιά του υποκάτω αυτού και έλαβεν την άξιαν τιμωρίαν ο θεομάχος, απολαύσας το αιώνιον πυρ» (Άγιος Αθανάσιος «Μέγας Συναξαριστής» Ιανουαρίου ΙΗ΄ σελ.419.

    Η άφεση αμαρτιών και η συγχώρεση απ’ το θεό, που ζητούν όλοι οι θρησκευόμενοι εγκληματίες για τα εγκλήματά τους, προκαλώντας τεράστια δυστυχία στους κύκλους των θυμάτων τους, δίνονται απρόσκοπτα και κατ’ εξακολούθηση απ’ τους ιερείς του Χριστιανισμού, αρκεί ο θύτης να είναι πιστός χριστιανός.

    Κι άλλο πρόσφατο παράδειγμα:

    «Στο μοναστήρι των Παπαροκάδων στο Τρίκορφο Φωκίδος, εκεί που τριγυρνούσε σαν αγρίμι τον Απρίλιο του 2002 λίγο προτού παραδοθεί στις αρχές, πέντε ημέρες μετά τη σφαγή της κόρης του Βασούλας, επιστρέφει ο Χρήστος Βουλγαράκης. Επτά χρόνια μετά το αποτρόπαιο έγκλημα ο -κατά τη δικαστική κρίση- δολοφόνος, που με 17 μαχαιριές κατέσφαξε το σώμα του 13χρονου αγγέλου αναπνέει και πάλι αέρα ελευθερίας. Ήταν λίγο μετά τις 9.00 χθες το πρωί όταν ο 45χρονος άνδρας, κρατώντας ανά χείρας το χαρτί της υφ’ όρων απόλυσής του, βγήκε με αργά βήματα από την πόρτα του ψυχιατρείου των φυλακών Κορυδαλλού» (espressonews.gr).
    Ο άρρωστος παιδοκτόνος υπήρξε πάντοτε ένας θεοσεβούμενος και πιστός χριστιανός, αφού, όπως ο ίδιος, λέει έτρεχε καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του από μοναστήρι σε μοναστήρι και από πνευματικό σε πνευματικό. Η ποινή που του επιβλήθηκε μετά την δολοφονία του κοριτσιού σε εικοσιένα χρόνια αποτέλεσε σκάνδαλο για την δικαιοσύνη. Όμως, ο φονιάς δεν εκτέλεσε καν την ποινή του αφού αποφυλακίστηκε μετά από επτά χρόνια! Η Εκκλησία των Παπαροκάδων (ως εκκλησιαστικό δικαστήριο) αθώωσε τον άρρωστο εγκληματία: «Ήταν οι μόνοι (οι Παπαροκάδες) που άκουσαν τη δική μου εκδοχή και πίστεψαν στην αθωότητά μου».

  2. Αρχιεπίσκοπος Μπέμπα Μπλανς said, on 21/12/2009 at 9:44 μμ

    Βλογιον Εγκώλπιον

    Για τον π.Ευσέβιο μου μίλησε πριν από χρόνια η φίλη μου Α. η οποία τον είχε γνωρίσει στη Σουηδία. Η Α. την εποχή εκείνη περνούσε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής της και αποφάσισε να πάει να τον βρει, στο ησυχαστήριο του Αγίου Νικολάου κοντά στην πόλη Ratvik. Η πρόσβαση ήταν δύσκολη σε εκείνη την ερημική περιοχή αλλά η φίλη μου τα κατάφερε να φτάσει στο ησυχαστήριο μετά από αρκετές δυσκολίες. Ήταν καλοκαίρι και το τοπίο ήταν υπέροχο, γεμάτο έλατα. Ο γέροντας που δεν ήξερε τίποτα για τον ερχομό της, την αποκάλεσε με το όνομά της και την έβαλε να φάει σε ένα τραπέζι που είχε ετοιμάσει εκ των προτέρων . Το γεύμα και το τραπέζι ήταν όλα προετοιμασμένα για δύο άτομα. Στο ησυχαστήριο δεν υπήρχε κανένας άλλος.

    Η Α. ρώτησε τις απορίες της, έκλαψε, παραπονέθηκε, εξομολογήθηκε και ένιωσε την ψυχή της πραγματικά ανάλαφρη. Ήταν τόσο χαρούμενη και απαλλαγμένη από τα ψυχικά της βάρη που μονολόγησε σχεδόν: το μόνο επιπλέον πράγμα που θα ήθελα αυτή τη στιγμή είναι να δω αυτό υπέροχο δάσος χιονισμένο. Σε λίγα λεπτά άρχισαν να χορεύουν νιφάδες και ένα απαλό άσπρο σεντόνι σκέπασε τα πάντα μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού!

    Μετά από τις διηγήσεις της φίλης μου ο άντρας μου κι εγώ αποφασίσαμε να πάμε να πάρουμε την ευχή του γέροντα στο χωριό κοντά στο Σιδηρόκαστρο όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια. Αυτό έγινε πριν από 15 χρόνια. Είχαμε τα παιδιά μικρά. Ο γιος μου -3 ετών τότε- ήταν πολύ άτακτος. Τα πήραμε κι αυτά μαζί. Ο γέροντας δεν μας γνώριζε ούτε μας περίμενε.

    Δεν ήταν εύκολο να δει κανείς το γέροντα και να συνομιλήσει μαζί του. Προτιμούσε να προσεύχεται μέσα στο δάσος. Όλη μέρα γυρίζαμε από μοναστήρι σε μοναστήρι μήπως και τον πετύχουμε αλλά προς μεγάλη μας απογοήτευση δεν φαινόταν πουθενά. Πήραμε ευλογία από τα προσκινήματα αυτά και αργά το απόγευμα καταλήξαμε στο γεροκομείο της περιοχής-εκεί μας είπαν ότι θα τον βρούμε- αλλά η πόρτα του μικρού γραφείου του ήταν κλειδωμένη. Τα παιδιά είχαν κουραστεί, σκεφτόμασταν να γυρίσουμε πια στο ξενοδοχείο όταν ανακαλύπτουμε ένα σημείωμα στην πόρτα:

    «περιμένετε ως τις 5.30, θα γυρίσω».

    Περιμέναμε. Στις 5.30 εμφανίστηκε ο γέροντας ιλαρός. Λες και μας ήξερε χρόνια μας πήρε στο γραφειάκι, έβγαλε την ανακοίνωση από την πόρτα και αρχίσαμε να συζητάμε. Είχα την έγνοια μου στα παιδιά και ιδιαίτερα στον μικρό. Σκεφτόμουν ότι δεν θα μας αφήσει να κουβεντιάσουμε ήρεμα. Ο γέροντας έβγαλε ένα κουτί με σοκολάτες και μας πρόσφερε. Και πάλι το μυαλό μου πήγε στις αντιδράσεις των παιδιών και ήμουν έτοιμη να τους πω: «μία να πάρετε» αλλά άκουσα τη γλυκιά φωνή του γέροντα να τους λέει σχεδόν συνωμοτικά: «βάλτε το χέρι και πάρτε πολλές…πολλές…» Τα παιδιά έκπληκτα με αυτή την ασυνήθιστη φιλοξενία πήραν 1-2 αλλά ο γέροντας επέμενε να πάρουν κι άλλες. Ο άντρας μου κι εγώ ρωτήσαμε το γέροντα για διάφορα θέματα. Η καρδιά μας αναπαύθηκε με τις απαντήσεις του. Ήταν γλυκός και σοφός μαζί, όπως όλοι οι άγιοι. Η συζήτηση συνεχίστηκε αρκετή ώρα μέσα σε μια ατμόσφαιρα γαλήνης και γλυκύτητας. Ξαφνικά θυμήθηκα τα παιδιά, μου φάνηκε παράξενο που δεν έκαναν τη συνηθισμένη τους φασαρία. Γύρισα και τα κοίταξα: κοιμόνταν ήσυχα ήσυχα αγκαλιασμένα και γαληνεμένα. Και τότε κατάλαβα πώς οι άγιοι μας φέρνουν τη γαλήνη του Θεού στη ζωή μας.

    Την ευχή του να έχουμε.

    από την Αναστασία

  3. Παναγιά η Πολυτσιμπουκιώτισσα said, on 24/12/2009 at 11:41 πμ

    Να τα πούμε


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: